de niet-aanval en de niet-foto

We zouden nog even gaan wandelen. Dat was tenminste wat Nurgül en Mariana, mijn vriendinnen in Istanbul, me zeiden. Halfweg de namiddag was er ook ineens een bericht uit de lucht gevallen: een vrouwen-voor-vrede-actiegroep zou een sit-in houden in het midden van de belangrijkste winkelstraat, İstiklal.
Ik had eerder die week al riot police in full force een kleine machtsontplooiing zien ontwikkelen, precies daar. Geen betoger of anderssoortige groep te zien toen maar wel een volledig bataljon met traangasgeweren, schilden, helmen en maskers in de aanslag zoals ik ze had gezien tijdens de opstand in Gezi Park twee jaar geleden. Zelfs zo’n imposant waterkanon torende bovende shoppende menigte uit. Ja, er waren die aanslagen geweest. Zelfs aan de grens hadden de douaniers zich bijzonder pesterig gedragen. Maar die dag zag ik geen enkele aanleiding en ik heb er ook niet op gewacht. Mijn naïeve ervaring met Turks traangas stond me nog bijzonder helder voor de geest. Nee dank u.

Lees verder

Advertenties

Hart Balkan

Als je een kapot geschoten moskee ziet. En dan een nieuwe.
Als je een kapotgeschoten kerk ziet. En dan een nieuwe.
Als sommige meisjes duidelijk niet op een bus wachten. En dan eentje wel.
Als de begraafplaatsen groter zijn dan de dorpen.
Als motards zonder helm rijden.
Als je Russisch meent te horen maar het geen Russisch is.
Als de mensen hartelijk zijn en de flikken extra nors kijken.
Dan weet je dat je in hartje Balkan bent.

Lees verder

softly whistling to a gay marriage

My first week was one of testing, wondering, looking, listening. And keeping a sharp eye on the counter of Xena, my electric motorbike.
Day 1 with a fixed appointment in Sedan, France. I rode 226 km on a full charge + recharge of 2 hours (some 10 km to spare, probably). Day 4 : I squeezed 252 km (!) on a 100% charge out of her with some 5 km to spare upon arrival, ups…! Last 50 km I slowed down to 40-50 km/h and tried not to brake even once, as the bike regenerates power when letting her roll to a stand still. In the mountains I managed to regenerate a couple of percentages and smiled accordingly. How special, ‘refueling’ while riding!

As it happened, sun and heat stroke strongly —up to 35° and more in the shade— and riding generally at a grandma’s pace, more then once I tended to doze off…! Came in the MUSIC. For I had taken a box full of contemporary classic music, neatly divided into three playlists: one by composer Annelies Van Parys, one by mezzo soprano Els Mondelaers, and one with bits and pieces I gleaned myself.

I will publish the full playlists later, but here are some bits from playlist 1 :

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

And I had an appointment. Friends-for-over-thirty-years, Sandro Romagna and Armando Pederzoli, were having their marriage party on July 17th in Brescia, Italy. They checked my whereabouts every day, feeling ill at ease that I wasn’t simply flying in.

Lees verder